سه شنبه است . فردا کارنامه هامونو می دن و من یه کم می ترسم .

باورم نمی شه همه چی تموم شده باشه . امروز بهت زنگ زدم . د وستت دارم . نفسم داشت بند می اومد . داشتم خفه می شدم . تلفن بوق می زد . بوق می زد . تا تلفونو برداری از ترس قطع کردم . دوباره شمارتو گرفتم . دو تا زنگ خورد برداشتی . گفتم سلام . می ترسم . اره می ترسیدم شنیدن صداتو از دست بدم . ای کاش نمی رفتی . ای کاش .

اخه عشقمو چرا گم کردی؟ هر کاری شد کردم تا تو برگردی. اره برگرد . تنها خواسته ام از تو اینه : برگرد

دستاتو می بوسم اگه برگردی. می بوسم.

 بلد نیستم زندگی کنم . اخه چرا رفتی.

همه اش دارم مرور می کنم برای خودم . همه اش دارم مثل یه کتاب هی برای خودم می خونم . هی به خودم می گم چی شد .

:

من و صادق

 اولش خیلی از من بدش می اومد . خیلی . من اول با یکی از دوستای اون آشنا شدم . البته این اشنایی توی چت  روم بود. از من بدش می اومد. هر وقت هم بهش پی ام می دادم می گفت مزاحم نشو . اون موقع خودش با کس دیگه ای بود . برای همین من مزاحمش نمی شم . تا این که ...

تا این که انگاری اون یه نفر رفت و ترکش کرد . گل عشق ما توی اوج زمستون به دنیا اومد و توی زمستون هم مرد .

اون یه نفر که حتی اسمش هم نمی دونم ولش کرده بود به امون خدا. صادق من اونو خیلی دوست داشت . خیلی . اما بعد از رفتنش عشقش به نفرت تبدیل شده بود . البته این چیزی بود که خودش می گفت .

اخه یه بار بهش گفتم : خیلی دلم می خواد جای اون بودم .

صادق گفت : یعنی این قدر می خوای من ازت بدم بیاد؟

 گفتم اخه بهش حسودی می کنم

اونم گفت : به نفرتی که به اون دارم حسودی می کنی؟

گفتم نه به این که دوستش داری

گفت : اون برای من مرده . ازش بیزارم .

. یادمه اولاش خیلی از من بدش می اومد . سه بار به من گفت برو به درک . اما چون دوستش داشتم من تلافی این حرفاشو گفتم : دوستت دارم . سه بار گفتم دوستت دارم و فکر می کنم همین جوری بود که شروع شد و منو اون با هم موندیم . عاشقش شدم . اولا همه یه جوریایی مسخره ام می کردن . اما جلو همه اشون ایستادم و حتی با  حتي با يكي از دوستام سر اين  موضوع قهر کردم . اخه عاشق صادقم بودم . همیشه هم اول حرف زدنمون به قول اون حرف کم می اوردیم . اون توی هیچ چیز کم نمی اورد الا حرف زدن .چون اول حرف زدنمون حرفي نداشتيم بزنيم اما يه چند ساعتي كه مي گذشت تازه می دیدیم چقدر حرف مونده برای زدن اما وقتی نمونده . اره .

خیلی حرف ها مونده که بهش بزنم اما اون دیگه با من نیست که صدامو بشنوه . البته همیشه بهش می گفتم تو نه منو می بینی نه صدامو می شنوی .  از این حرفم ناراحت می شد .

منو اون خیلی باهم خوب بودیم . دنیای قشنگ و عاشقونه ای برای خودمون ساخته بودیم . تو عالم شیطنت های بچه گونه یه نفر به من پیشنهاد داد . به صادقم گفتم . صادق گذاشت تصمیم گیری به عهده ی خودم باشه . یعنی حتی این اجازه رو به من داد تا برم با اون ادم جدید .

این رفتارهای مردونه اش عاشقم می کرد . عمرا صادقمو ول می کردم . خودش می دونست که با دنیا عوضش نمي كردم . با این حال برای امتحان کردن صادق که بدونم اونم احساس متقابلی نسبت به من داره یا نه به صادق گفتم من به اون ادم قول دادم که باهاش بمونم . صادق هم هیچی نگفت .

به صادق گفتم حسوديت واقعی بود . اونم گفت اره . اما گفت خیلی زوده برای این که بفهمی  حسوديم واقعیه یا نه ( حسودی )*

 صادق حالا رفته در آغوش يه غريبه ي ديگه .

 يه غريبه ي دوست داشتني البته براي صادق .

 من توي تنهاييم  موندم  و موندم .

 حالا اشك ريختن فقط به يه اراده است . اونوم اراده ي  صادق .

 حالا احساسش مي كنم . هر وقت كه غم مي اد تو دلش وجودم اتيش مي گيره . كنارم نيست . نمي زاره حتي ببينمش . حتي حق ندارم صداشو بشنوم .  حالا دنياي من نابوده .

 دارم مي بينم . تنها چيزي كه مي بينم .

 يه سياهي مطلق توي عمق دريا . هيچي نيست . اب راكد دورم رو گرفته و من فقط در خيسي اي هميشگي سرگردانم . وقتي چيزي رو نمي بيني معنيش اين نيست كه كور شدي شايد معنيش اينه كه دنيا نابود شده. فنا شده .

 توي اين سياهي سالهاست دارم ميميرم . داشتم مي مردم .

مي خواي بدوني سياهي چيه؟
 مدتها روي تخت خوابت بموني . چشماتو به روي همه ي هديه هايي كه بهت داده ببندي . مي دوني چه جوري؟ فقط بايد خيره نگاشون كني . توشون چي مي بيني هيچي.

 عشق؟ مي خواي باور كنم؟ الان مي گي : خب به درك باور نكن .

يه شاعر يه ديونه ي شاعر ميون اين همه اب .

 يه مدت كه بگذره صداهايي مي شنوي . روي تختت هستي و يه عالمه تصوير ميبيني . انگار راستي راستي عدد شيطان مي اد تو خوابت . اما تو بيداري. چي داري مي بيني؟

 كار از كار گذشته فقط صدا ها و عكس هاي اونو مي بيني

صداشو مي شنوي . ياد خاطرا تت . ياد حضورش . ياد اشك هات . ياد حرفاش . ياد اعتماد .

 ياد صلابتش . ياد لحن كلامش . ياد مردونگيش. اينا نه توهّمه نه خيال . ديگه كارت از توهّم و خيال گذشته . تو كنارشي. اون حِسّت نمي كنه . و تو داري ميبينيش.

 داري نگاهش مي كني .

 توي اين دنيا مي توني بهش دست بزني بي واهمه ي داشتن حيا و نجابت مي توني از نزديك بوش كني . احساسش كن . مثل تولده.

 عاليه . تنها مشكل اين جاست كه داري مي بينيش.

روي اين تخت سفت داري قلت مي زني اما مي بينيش.

 باور كن اين يه خيال نيست . زير دريا هستم . توي سياهي مواج بين ابهاي هميشه راكد .

 از اسمون كه به ماند از سطح زمين مي خواي واست حساب كنم چند ميلي متر جيوه فاصله دارم؟ نه نمي شه . تا روشنايي قد هر چي بگي بيشتر فاصله هست و هرگز نمي توني بهش نزديك شي.

نمي تونم نزديك شم .

عذاب اوره.

 ميدوني وقتي تو عالم ادما بين همه ميون چشمهايي كه دارن تحقيرت مي كنن . ميون صداهايي كه همه اشون مي خوان بهت بگن .كه تو يه احمقي فقط  يه اشتباه كردي اونم اعتماد به ادمي بوده كه خودش توي كثافت كاريش خفه شده همه ي دنيا مي خواد اينو بگه .

 اما تو چي؟

 وقتي ميون اين همه نفسهاي تند و بي واهمه از اين كه بابا دارين يه دل رو مي شكنين

داري گريه ميكني و همه بهت نگاه مي كنن و تو دنبال يه جاده هستي كه تنهاي تنها فقط گريه كني بگي چرا ؟؟؟؟؟؟؟
‌چراصادقي كه جمعه ها بهش مي گفتم سلام برسون حالا به خاطر هر چي منو ول كرد و رفت با يكي ديگه كه البته فقط خودش مي دونه چرا دلش يهو لغزيد

اون رفته؟

 مي خواي باور كنم؟

 الان هشت ماه كه ميون اين سياهي دارم زندگي مي كنم و گاهي دلم در حسرت يه قطره اشك مي تركه . اشكي كه گونه هامو خيس كنه.

باور كن.

من هشت ماه كه ميون اين سياهي دارم نفس مي كشم .

عكس هايي رو مي بينم كه نمي خوام.

من مي بينم صادق رو كه گريه ميكنه. فرياد مي كنه. توي آشپزخونه ي خونه اش هست . داره همه چيو ميشكنه. ميز تلفن توي حاله . صداي زنگ تلفن رو مي شنوم . صادق مي اد طرف تلفن اما برش نمي داره . انگار مي خواد همه چيو خفه كنه . تلفن مي ره رو حالت پيغام گير .

: دايي . دايي كجايي؟ من منتظرتم ها . دايي دير نكني . دايي فيلم دو ساعت ديگه تموم مي شه . دايي نكنه همه برن من تنها بمونم . دايي جون دوستت دارم . مي بوسمت . باي باي دايي

صادق من . داره ديوونه مي شه . من اين جا ايستادم اما اون منو نمي بينه . صندلي رو از كنار ميز بر مي داره و مي زنه روي ميز تلفن . تلفن خرد مي شه . صندلي رو مي زنه به وسط بوفه . يه بوفه ي شيشه اي هست . توش ايينه كاري شده است. صادق من عزيز من مي ايسته جلوي ايينه و خودشو نگاه مي كنه اما دوباره صندلي رو مي زنه تا همه چيز خرد خرد بشه و هيچ چيزي باقي نمونه . همون طور كه منو خرد كرد . منو نابود كرد .

 صادق . صداش مي زنم . يه تيكه شيشه توي دستاشه . انگار مي خواد .

 نــــــه .

 صدام مي زنه . ترانه ترانه كجايي .

 ترانه

 من گريه نمي كنم . اما اون داره فرياد مي زنه و بغزش تركيده . هاي و هاي گريه مي كنه و اسم منو صدا مي زنه .

كار از كار همه ي مردم دنيا گذشته . ادما خودشون خوب مي دونن كه چي كار ميكنن.

 اما گاهي فكر مي كنم مگه مي شه يه ادم ، دل كوچيك يه نفر ديگه رو بشكنه و بعد با يه جمكران رفتن ،اقا اونو ببخشه؟؟؟؟؟؟ با يه نماز توبه خوندن ، خدا بيامرزدش ؟؟؟؟؟؟ و با يه توبه و استغفار ، بهشت خدا به پاهاي اون حلال و جهنمش حروم قدوم اون شه؟؟؟ مي شه؟؟

خدا مي بخشتش .

اما  من نمي بخشم.

نشده تا حالا چشماتو ببندي كنارش باشي؟؟؟؟

 من غصه ها شو ميبينم . اما خودش نمي بينه . من مي بينم چه جوري خودشو بد بخت مي كنه اما خودش نمي بينه .

اين جا كه هستم توي عمق تاريكي ميون توسل به دامن شقايق تويend  بي مرامي ِ ارزو و اميد

كجا بايد اين دستاي كبودمو به ريسمان الهي گره مي زدم كه نزدم؟؟؟

گاهي ميگم يا "همه هرچه هستي ِ كائنات" نمي گذرم از شما اگر سايه ي خوش بختي را بر فراز دل شكني تاريخي، گستر كنيد .

 من گاهي نمي تونم ببخشم .

ميبيني دل شكستن؟؟؟؟؟

 گاهي شكستن دلي كمتر از ادم كشي نيست .

 صادق اي كاش صدامو بشنوي . اي كاش بدوني هرگز . . .

 مي دوني چرا اين حرفو مي زنم . چون من حالم خرابه . چون با هيچ قرص و داروويي شفا پيدا نمي كنم. چون همه ي وجودم زخميه .

 كي ميگه فقط عشق ميتونه درمان همه چيز باشه.

 به مولا اگه يه روز دلم ، دلْ چركين ِ تو شه ، اگه يه روز بگم يه غلطي بوده كه من كردم و اگه جرات كنم يه روز واستم رو به درگاه خودش بگم اين عُجب و غرور من بوده كه توقع داشتم طلا به اين پاكي تو بندازي تو دامن من ، اون وقته كه مي تونم راحت يه نفس بكشم و از شر اين تيغ لعنتي رو كه هر جا مي رم يدك مي كشم تا اگه يه فرصت روحاني نسيبم شد بزنم رو تموم اين نامروتي هاي دنيا و خلاص شم  . خلاص شم كه هر گوشه ي دنجي تو اين امام زاده و اون مسجد گيرمي ارم ، عوض علاج گيري اين دل لامصّب ( لا مذهب نوشتم نگي بي سواده و كور كور مي نويسه كه نوشته باشه نگن عليل بوده ) همه اش يا پر تنفس مكارانه ي شيطانه يا بوي گند ريا مي اد كه تا مي ام بگم : صادقم دلم برات قدّ يه ابنبات چوبي تنگه

شيطونه توي گوشم ويز ويز راه مي اندازه كسي كه رقته ديگه رفته و باس قيده تموم خاطراتش رو اعم از كوچيك و بزرگ ، خوب و بد ، زشت و زيبا زد و رفت پي كار خود.

 كه نه از ادماي دنيا طلب كارم و نه از خدا كه همه جا هست .

. مسئله اينه كه من هيچ وقت نمي تونم از تو بيزار باشم . هيچ وقت .

  مي دوني صادق خيلي وقته ديگه بحث دل شكستنت برام مهم نيست .

ديگه عادت كردم

بزار بگم به يه مشت حرف تكراري عادت كردم كه هر چقد طول مي كشه تا باورم شه دروغه بازم دل بي عرضه ي ما مي زنه تو سرمون خاطراتي رو كه داشتيم و مي فهمونه هوي احمق ِ نا شكر يادت رفته جيك جيك مستونه ات رو ؟

اين  جاس كه دهنم قفل مي كنه و دستام اروم مي اد پايين . همون جاها كه دل ادم كه نه، روم شرمنده مي شه پيش  خدا و اروم اروم از اون دنج مي زنم كنار كه اگه بيرون نزنم از دخمه ي تنهاييم سجاده ام رو اروم اروم يه جوري كه شيطون نفهمه بابت ِ چي رخصت گرفتم عجز و ناله رو تموم كنم جمع مي كنم . مي زارم تو بقچه به خودم مي گم با چه رويي اومدم به خدا بگم دلم از حكمتت گرفته؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 اما

 اگه از تو هم بگذرم از ماه و خورشيد هم بگذرم .از گناه قناري ها  و از معصيت كلام هم بگذرم از لغزش دل  مهربونت هم بگذرم اما فقط يه نفر مي مونه كه دلمو بد جور شاكي ِ روزگار كرده و منم منتظر جوابشم.

 بهشون گفتم. بهشون گفتم مولاي من ، ما كه عشقمون رو با نام تو پايدار مي كرديم . تا همو هرگز فراموش نكنيم .  چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

"علي علي" رو گذاشته بودم واسه اين جور وقتا، اما ديگه مثل  ذكري كه حروم شه ، حروم ِ سادگي دوتا جوون شد كه خودشون هم نفهميدن چي شد.